บทที่ 57 บทที่ 24

นงเยาว์ลุกขึ้นได้กระชากเชือกผูกข้อมืออย่างแรง ยืนโคลงเรือไปมา สองแม่ลูกมัวแต่ตกตะลึงมือจับกาบเรือไว้มั่นกลัวตก ส่งสายตากร้าวปนตกใจไปยังร่างลูกผู้ที่ยังยืนโคลงเรือกลางลำ

“อีห่า นั่งลง!! ไอ้เดช ไอ้เดช ฟาดหัวมัน!!”

พี่เดชรูปร่างใหญ่โตเสียเปล่าแต่ใจเสาะยิ่งกว่าปลาซิว  มือกำไม้พายแน่นมองร่างเล็กเงื้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ